ساعت 9 شب میخوابم که کمتر به یاد فاجعه بار ترین واقعه ی زندگیم بفیتم                      

ساعت ده  و نیمه. نه!!!.......... چه زودبیدار شدم حالا با بقیه ی شب چی کار کنم؟

منتظر می مونم............... حتما خبری می شه

اخه شاید به برگشتنش امیدی نداشتم اگرکه فقط دوسم داشت

 اما اون که میگفت میمیره برام .هه هه(البته فقط میگفت)

یعنی الان مرده؟ا                                                                                    

ساعت یازده میشه

.....

دوازده

.....

یک شد.

نه خبری نشد.                                        

دیگه خبری نمی شه.

میتونم مثه اونروزی که ساده لوحانه باور کردم که شاید راس بگه

که عشقش یه چیزی فراتر از دوست داشتنه و در حد پیش مرگ شدنه

امشبم ساده لوحانه باور کنم که به خاطر من مرد .

و برای جوان ناکام به سوگ بنشینم.                                       

و به احترام او تا هفتم صبر کنم و در دل باشکوه ترین مراسم عزاداری رو براش برگزار میکنم

و روز هشتم......نفر بعد!!!